ملتهای دیگه خودشون رو بهترین میدونن اما با بزرگواری و لطف چند تا ملت و کشور دیگه رو هم به مقام های دومی و سومی و چهارمی و ....می مفتخر میکنن، ما بهترین و با فرهنگ ترین و بی حرف ترین و نازترین که هستیم بماند، هیچ ملت و مملکت دیگه ای رو هم در هیچ زمینه ای حتی به هشتاد و ششمی و صد و بیست و سومی قبول نداریم.

ملتهای دیگه اگه کسی حرفی بزنه اول در موردش فکر میکنن و بعد نظر میدن که با اون حرف موافقن یا مخالف، ما هرکی هرچی گفت اول تکبیر میگیم، بعد یه چیزایی رو بلغور میکنیم که طرف خوشش بیاد، بعد فریاد مرگ بر آمریکا و اسرائیل و انگلیس و این و اون میکشیم، بعدم اصلاْ یادمون میره فکر کنیم که یارو چی گفت.

ملتهای دیگه فکر میکنن که زندان جای افراد شرور، خلافکار، جانی و بدکرداره، ما یکی از معدود ملتهایی هستیم که زندانهامون رو تقریباْ دربست در اختیار روزنامه نگاران، روشنفکران، دگراندیشان و کسانی که حال و روز بهتری رو برای ما و کشورمون میخوان قرار دادیم.

ملت های دیگه این حق رو برای خودشون قائلن که در مورد سرنوشتشون خودشون تصمیم بگیرن، ما یا دوست داریم دیگران در مورد ما تصمیم بگیرن یا دوست داریم ما برای دیگران تصمیم بگیریم. گاهی هم، هم اینو دوست داریم هم اونو.

ملتهای دیگه اگه به این نتیجه برسن که اشتباهی مرتکب شده ن برمی گردن، دوباره شروع می کنن و سعی شون بر اینه که اینبار مسیر رو درست برن، ما اگه اشتباه کنیم بروی خودمون نمیاریم و اونقدر همون راه غلط رو ادامه میدیم تا به همه ثابت کنیم که ما اشتباه نکردیم، نمی کنیم و نخواهیم کرد.

ملتهای دیگه با کسی رودر واسی ندارن، ما با خودمون هم رودرواسی داریم.

ملتهای دیگه اگه تلوبزیونشون برنامه های مزخرف پخش کنه اونو خاموش میکنن و می شینن کتاب می خونن یا میزنن بیرون و یه جوری خودشونو از حرص خوردن پای جعبه ی جادو نجات میدن، ما می شینیم و همه ی برنامه های مزخرف رو تا ته ته نگاه میکنیم و بعدش ساعتها به دست اندرکاران اون برنامه ها فحش میدیم. 

ملتهای دیگه اگه مشکلی داشته باشن آستیناشونو بالا میزنن و دست بدست همدیگه میدن تا مشکل شون رو حل کنن، ما شاید تنها ملتی باشیم که توقع داره دیگران بیان و مشکلاتشو حل کنن. 

ملتهای دیگه حرفاشونو بهم دیگه می زنن و وقتی تو خونه ی خودشون هستن کمترراجع به دیگران صحبت می کنن، ما بیرون و با دیگران که هستیم درددلها و مسائل خصوصی مون رو مطرح میکنیم و وقتی تو خونه ی خودمون نشستیم حرف دیگران رو میزنیم.

ملتهای دیگه اگه فرزندشون کسی رو بعنوان همسر آینده ش بهشون معرفی کنه، ممکنه اول چندان رغبتی نشون ندن ولی زمانی که اون شخص بعنوان عروس یا داماد وارد خانواده و فامیل میشه اونو مثل فرزند خودشون میدونن و سعی میکنن با او طوری رفتار کنن که او هم خودرا در جمع آنان خودی و عضوی از خانواده و فامیل حس کنه، ما معمولاْ چنین اجازه ای رو به بچه هامون نمیدیم و ترجیحاْ خودمون بجای اونا انتخاب میکنیم. زمانی هم که این انتخاب صورت میگیره کلی تبلیغ و تعریف میکنیم که طرف لنگه نداره و تو همه ی دنیا تکه و خلاصه اونجای آسمون سوراخ شده و این افتاده پایین و مباد که از دستش بدیم و از این حرفا. اما همینکه خرمون از پل گذشت و پای طرف به خانه و خانواده و فامیل باز شد یهو همه چی از این رو به اون رو میشه و اون بخت برگشته رو دشمن تر از هردشمن و بدتر از ابلیس میدونیم و بلایی که نمیدونیم به چه گناهی! برسرمون نازل شده.

ملتهای دیگه برای گرفتن یک شغل یا یک پست باید استعداد، توانایی، مدیریت و برش کاری خودشون رو به اثبات برسونن، ما برای رسیدن به شغل و پست مورد نظر باید حرف شنوی، نوکر مآبی، بادمجان دور قاب چینی و ارادتمند بودن خود را نسبت به مقام و مقامهای بالایی ثابت کنیم. 

ملتهای دیگه اگه به خیابونا می ریزن برای اینه که به حق و حقوق ضایع شده ی خودشون برسن، ما به خیابونا می ریزیم تا از حق و حقوق فلسطینی ها دفاع کنیم و برای اونا شعارای صد تا یه قاز بدیم.

ملتهای دیگه اگه از کسی خوششون نیاد رفت و آمد و ارتباطشون رو با طرف قطع می کنن تا هم خیال خودشون راحت باشه و هم خیال اون بنده خدا، ما به ارتباط مون با طرف ادامه میدیم و هر بار هم صدخروار چاکرم، مخلصم، فدات شم خرجش می کنیم بعدم پشت سرش هزارجور صفحه میذاریم و نخ میایم.

ملتهای دیگه اگه پلیس و نیروهای دولتی به تجمع اعتراضی شون حمله کنه از همدیگه دفاع میکنن و اگه کسی دستگیر شد سعی میکنن اونو نجات بدن، ما در چنین مواقعی یا فرار رو بر قرار ترجیح میدیم یا به کمک نیروهای سرکوبگر میریم و مشت و لگدی هم نثار همون کسی میکنیم که تا چند لحظه پیش کنارش واستاده بودیم و اگه باهاش همصدا نبودیم لااقل از شجاعتش کیف میکردیم.

ملتهای دیگه وقتی نماینده ی مجلس میشن سعی میکنن قوانینی رو وارد سیستم مملکت کنن که به درد مردم و کسانیکه اونارو به مجلس فرستادن بخوره، ما وقتی نماینده می شیم اول به فکر ماشین و خونه و موبایل و حقوق و پاداش و عیدی خودمون و به فکر تسویه حساب با رقبا و کسانی که نخواستن زیر بلیط مون باشن هستیم و اگه خیالمون بابت این چیزا راحت شد سعی میکنیم فامیل و دوستامونو به نون و نوایی برسونیم و از نمد اونام کلاهی برای خودمون دست و پا کنیم. در نتیجه وقتی برامون باقی نمیمونه که بخوایم به مردم و مملکت فکر کنیم.

ملتهای دیگه اگه وزیر بشن سعی میکنن سر و سامونی به وزارتخونه های تحت سرپرستی خودشون بدن، نابسامانیهارو به حداقل برسونن و گند کاریهای وزرای قبلی رو جبران کنن، ما وقتی وزیر میشیم سعی میکنیم اول یه باند مافیایی برای خودمون درست کنیم، بعد زیرآب کسانی رو که سرشون از کار در میاد و ممکنه بفهمن ما داریم همه چیزو به گند میکشیم، می زنیم و اگه بیست سالم وزیر باقی بمونیم باز تقصیر همه مشکلات و بی سروسامانی هارو به گردن مافیای قبلی و اگه با اونا دمخور بودیم به گردن رژیم گذشته میندازیم.

ملتهای دیگه اگه رئیس جمهور بشن سعی میکنن در جهت منافع مردم و کشورشون گام بردارن و برای مردم و کشورشون آبرو بجا کنن، ما وقتی رئیس جمهور می شیم سعی میکنیم برای مردم و کشورمون بحران ایجاد کنیم ، کشور رو به سوی جنگ و درگیری پیش ببریم، مردم رو بدبخت تر و گرفتار تر کنیم و اگه هنوز آبرویی برای مردم و کشور بجا مونده باشه اونو به باد بدیم. 

ملتهای دیگه اگه رهبری کشور رو بعهده بگیرن اکثراْ خودشون رو وامدار مردم میدونن و سعی میکنن با عملکرد درست، نام نیکی از خودشون در تاریخ باقی بذارن، ما وقتی رهبر میشیم مردم خودمون رو مزدور دشمن میدونیم و سعی میکنیم هوای انجمن اسلامی قاچاقچیان بورکینوفاسو ، حزب الله پیرو دایناسورهای عهد بوق، اهالی چلغوزدره ی ساحل عاج، سازمان جهاد زردک آباد شمبلستان و گروه انقلابی دستمال بدستان قبیله ی کرم ابریشم رو داشته باشیم تا اونا مارو یک رهبر خوب و تاریخ ساز بدونن و سالی یکبار به نفع ما شعار بدن.

ملتهای دیگه وقتی که مشکلی تو مملکتشون هست اونو به حساب بی عرضگی و بی لیاقتی مسئولین و سیاستمداراشون می ذارن، ما برعکس اونا همه ی دنیا و همه ی کشورهای دیگه رو مقصر میدونیم و فکر می کنیم همه کار و بار و زندگی خودشونو ول کردن و صبح تا شب دارن فداکاریها و خدمات و جانفشانی های مسئولین مملکت مارو خنثی می کنن.

بقیه شو شما بگین و اگه حال گفتن شو ندارین مطمئن باشین که دست آمریکای جهانخوار و صهیونیست بین الملل در کاره که در طول تاریخ حال و رمق من و شمارو غارت کردن و همچنان دارن باهاش یه قل دوقل بازی می کنن!